Ziekendag (2005)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 362 niet laden
Als op een bepaald moment de dokter een bezorgd gezicht trekt en zegt dat het ernstig is, dan is dat alsof we ene klop van de hamer krijgen.

We vinden het zo normaal dat we gezond zijn, dat alles marcheert en blijft marcheren in dat toch heel complex gegeven dat het menselijk lichaam is.

Maar is dat wel zo normaal?

We zijn kwetsbare wezens, eindig en sterfelijk.

We weten dat wel maar als we het aan de lijve ook voelen, dan komen de vragen.

Dan zijn we geneigd om God ter verantwoording te roepen: Waarom ik? Waar heb ik dat verdiend?

Dan zijn we zelfs geneigd om met God te marchanderen: Als ik die noveen doe, als ik die bedevaart doe, als ik dat goed werk doe...

Hoe gaan we nu als gelovige om met de ziekte en met onze kwetsbaarheid?

Als ik de gewone geloofsbelijdenis er op nakijk dan staat daar geen woord uitleg over de zin van het lijden. Dan staat daar geen recept, geen uitweg uit die problematiek.

Het enige, maar dat is dan ook heel kostbaar, is de vermelding dat God, in de persoon van Jezus heeft geleden. Hij is gekruisigd en is gestorven. God toont zich solidair met ons ook in het lijden dat mensen mekaar aandoen. Hij heeft onze lasten gedragen.

Een tweede vermelding is, dat Jezus daar niet is aan ten onder gegaan. Zijn liefde was sterker dan de pijn, sterker dan het lijden en de vereenzaming. De gekruisigde is ook de verrezen Christus.

In dat spoor mogen wij onze kwetsbaarheid beleven. Omgaan met onze ziekte en met onze zieken zoals Jezus dat heeft voorgedaan: Niet aan het lijden ten ondergaan, maar in liefde voor mekaar dat lijden overwinnen.