Wanneer mensen overlijden, dan laten ze altijd wat na. Voor het merendeel is dat geld en goed om te delen, maar soms ook schuld die zwaar op de nakomelingen kan drukken. De H. Willibrord heeft ruim dertienhonderd jaar geleden het geloof in onze streken bracht. Hij had veel plaatselijke leiders op zijn hand omdat zij zagen hoe hij in het brengen van het geloof ook een vooruitgang voor het volk bracht. Kloosters die gesticht werden, speelden daar goed op in. Ze waren centra waar mensen in de omgeving baat bij vonden. Op de eerste plaats het ontginnen van het land en het verzorgen van het vee. Op de tweede plaats het leren lezen en schrijven aan mensen en het ontwikkelen van de wetenschap. Ten derde het bereiden van bieren en likeuren die de smaak en de ontwikkeling van culinaire cultuur bevorderden. Op de vierde plaats het verlenen van gastvrijheid waardoor mensen elkaar konden ontmoeten en verrijken. Vooral waren kloosters plekken waar het geloof in God tot uitdrukking kwam in het gezamenlijk gebed en de bevordering van geestelijk leven. Het is niet zonder betekenis dat Willibrord in Echternach in een kloosterkerk begraven ligt.
Op het moment dat het geloof niet meer beleefd werd als een verrijking van het leven zien wij dat de erfenis van de H. Willibrord verwaarloosd wordt en interne ruzies over die erfenis ontstaan. Ze wordt weer van betekenis wanneer groepen mensen de noden oppakken en verbinden met het geloof. Dat zien wij gebeuren wanneer mannen en vrouwen in religieuze verbanden onderwijs aanbieden aan minder vermogende mensen. Dat ze ziekenzorg mogelijk maken voor brede lagen van de bevolking door het stichten van ziekenhuizen en wijkverpleging. Het stichten van bejaardenhuizen en huizen voor geestelijk gehandicapten. Ook werd het maatschappelijk werk en ontwikkelingshulp bevorderd. Het gebed was de grote kracht waardoor mensen tot buitengewone situaties in staat waren, maar ook de aandacht voor heiligen werd een hulpmiddel om hun weg in het leven te vinden. Wanneer de apostel Paulus aan de Hebreeën schrijft: "Gedenkt uw leiders, die u het eerst het woord van God verkondigd hebben. Haalt u weer hun leven en de afloop van hun leven voor de geest", dan wordt het belang van het herdenken van Jezus en heiligen benadrukt. Daarin past ook het herdenken van wat de H. Willibrord in onze streken heeft achterlaten.
Op het einde van Jezus leven legt Hij duidelijk een verband tussen geloof en leven. Als Jezus zijn leerlingen er op uitstuurt, zullen wonderlijke tekenen de leerlingen vergezellen bij het verkondigen van het geloof: duivels worden uitgedreven, spreken op een nieuwe wijze over God en het leven, kunnen overweg met moeilijke mensen, worden beschermd tegen wat dodelijk is voor de mens en zieken zullen genezen worden. Ook al was Jezus ten hemel opgenomen, toch werkte Hij met hen mee en schonk kracht aan hun woord. Het wel doen aan mensen was ook de weg is om mensen bij Christus te brengen.
Het gedenken van de H. Willibrord is niet alleen maar kijken naar het verleden en zijn geschiedenis. Het is vooruit kijken en zien hoe wij met zijn erfenis goed om kunnen gaan. De H. Willibrord werkte vanuit gemeenschappen, die hij gesticht had. die het geloof met het leven verbonden en zich vanuit het geloof in Christus inzetten voor hun omgeving. In onze tijd zie wij in een individualistische maatschappij mensen nieuwe wegen te gaan om God meer een plaats te geven in onze wereld. Terwijl uit nood geboren kloostergemeenschappen met uitsterven worden geconfronteerd en het aantal priesterkandidaten minimaal is, zien wij dat gelovige leken hun verantwoordelijkheid nemen en werken aan een geestelijke vernieuwing. De wet maatschappelijke ondersteuning geeft Kerken de mogelijkheid de relatie tussen geloof en leven te hervinden. Vreugdevol is ook het gebeuren dat bij de gemeenschap van het Werk weer twee jonge vrouwen de koormantel krijgen aangereikt. Voor ons als gelovigen een teken dat de erfenis van de H. Willibrord ons nog steeds uitdaagt om met Gods genade goed om te gaan. En in deze tijd oprecht te zoeken naar nieuwe wegen om het verband tussen geloof en leven opnieuw te leggen en te versterken.