Geen vluchtelingen in mijn achtertuin!

Beste vrienden,

De laatste maanden en jaren hebben we allemaal de meest verschrikkelijke beelden gezien. Beelden van op de meest gruwelijke manier vermoorde mensen, mannen vrouwen en kinderen. Wat daar in Syrië en Irak, en dichterbij ook in Parijs en in Brussel is gebeurd is onbeschrijfelijk. En dan zijn er ook nog die andere beelden. Beelden van levenden en overlevenden. Beelden van kinderen!  Kinderen die leven, maar die geen ouders meer hebben, kinderen wier ouders in bombardementen, zelfmoordacties of gifgasaanvallen zijn omgekomen en die nu achterblijven, moederziel alleen.

Het zijn altijd weer de kinderen, zij die met al die conflicten waar het om gaat, zo goed als niets te maken hebben, die de last van al die gruweldaden het zwaarst te dragen krijgen. Doorheen de ganse geschiedenis van de mensheid zijn die kinderen, wezen, erop aangewezen dat andere mensen zich om hen bekommeren. Op zichzelf alleen hebben ze immers geen enkele kans op overleven.  Niet om niets zijn zij in het Bijbelse taalgebruik de zuivere belichaming van het begrip “de armsten der armen”.

Ze worden meestal in één adem genoemd met de weduwen. Weduwen en wezen waren diegenen die in die tijd door alle mazen van het sociale netwerk vielen. Vooral die vrouwen die nog jonge kinderen hadden en diegenen die kinderloos waren konden op geen enkele steun rekenen. Want de oudere kinderen waren in wezen de enige garantie op levensonderhoud die een vrouw voor haar oude dag had.

Veel vrouwen die niet meer wisten hoe ze hun kinderen te eten konden geven waren uiteindelijk gedwongen om zich te prostitueren. Door de religieuze gemeenschap werden ze als in de ganse stad bekende zondaressen veracht. Moeten wij er ons dan over verwonderen dat Jezus van Nazareth zich soms meer in het gezelschap van dergelijke “zondaressen” als in het gezelschap van de zogenaamde vrome vrouwen ophield?

Zij waren zijn gemeenschap, de weduwen, de wezen en al diegenen die in het evangelie van vandaag de kring van de armen vervolledigen: de kreupelen, de lammen en de blinden.

Wie bij de uitdrukking “Christen zijn” in de eerste plaats aan plechtige vieringen en indrukwekkende processies, aan rituelen en oude gebruiken denkt, die heeft van Jezus bedoelingen niet veel begrepen.

Wie bij het begrip „Christendom“ vooral aan ambten, eretitels, excellenties en eminenties denkt, die heeft Jezus van Nazareth helemaal niet begrepen.

Weduwen en wezen, kreupelen, lammen en blinden, daar gaat het in de ware Kerk van Jezus Christus om.

Intussen zijn er drie miljoen Syrische kinderen op de vlucht. Miljoenen vluchtelingen bevinden zich in Turkije en Jordanie. De meesten van hen vrouwen en kinderen.

“Wanneer ge een feestmaal aanricht, nodig dan armen, kreupelen, lammen en blinden uit. Dan zult ge zalig zijn.”

Ons rijke, welvarende land is bereid om van die miljoenen vluchtelingen er enkele duizenden voorlopig op te nemen. Maar als we onze pers en de media volgen, dan gaat het er meestal over hoeveel van die vluchtelingen we zo gauw mogelijk terug kunnen sturen. De tendens is meer en meer: Geen vluchtelingen in mijn achtertuin!!

Daar mogen we in onze door christelijke waarden getekende maatschappij toch wel echt fier op zijn! Of niet soms?

Amen