Moed (2012)

Gezondheid, welvaart, geluk, soms en sommigen kennen niet anders, gaat het voortdurend voor de wind. Maar dan ineens kan er een storm opsteken: het kan beperkt blijven tot een lek in de waterleiding, een deukje in de auto. Of erger, na elkaar of alles tegelijk: een ernstige ziekte onder de leden, je baan kwijt, verlies van een dierbare, een gebroken relatie en nog veel meer. Er is niet eens zoveel nodig om er volledig onderdoor te gaan. Dan vraagt menigeen zich wel eens af:” Ik vind het niet eerlijk, waarom moet mij dat overkomen”?

Aan wie wordt die vraag eigenlijk gesteld? Gelovig of niet gelovig, die vraag is voor God bedoeld. Ineens wordt Hij voor de dag gehaald. Het komt voor dat de een of ander beweert het geloof in God te hebben opgegeven omdat Hij niet aan de goede verwachtingen schijnt te hebben voldaan. Het heeft te maken met het geloof in een God zoals Hij niet is, die niet voortdurend ingrijpt in de natuurwetten, in ons menselijk bestaan, in de geschiedenis die zich aan ons voltrekt. Toch blijven we boos over onze ellende en al weten wij dat Hij het ons niet aandoet, we blijven boos op Hem, op wie anders kunnen we boos zijn? Misschien mag het wel een vorm van geloven genoemd worden.

Moed verloren, alles verloren. Dat zou het ergst van alles zijn. De een zit bij het minste of geringste in zak en as, een ander is niet klein te krijgen. Ik ken een mevrouw die een bril draagt, een kunstgebit heeft, een gehoorapparaat, nieuwe heupen en gerepareerde knieën, steunkousen, arm in een brace, steunzolen en loopt na meer dan 15 operaties met een rollator. Echt waar! Vraag je haar : “Hoe gaat het?” Dan lacht ze als altijd en laat je weten: “Het gaat heel goed”. Vol goede moed.

In de eerste lezing van vandaag gaat het over een zeer gelovige man, Job. Eerst mankeert het hem aan niets, maar kort daarna mankeert het hem aan alles en ook hij is dan kwaad op God en stelt dezelfde vraag die Jezus Christus in uiterste nood aan God stelt:Mijn God, waarom heb je mij verlaten? Jobs vrouw zegt dan ook: “Waar is jouw God nu? Hij is er niet, laat Hem toch, vergeet Hem”. Maar Job doet dat niet, want hij weet heel goed dat zijn God niet de oorzaak is van zijn ellende, dat die hem uiteindelijk nooit in de steek laat, al komt Hij de zaken niet eventjes voor Job recht zetten. Dat is de God zoals Hij zo vaak door mensen gemaakt wordt. Job geeft de moed niet op, hij houdt vol, zoals het ook kan. Waar haalt hij dan de moed vandaan om verder te gaan, waar kun je in zulke gevallen de moed vandaan halen? Moed, uithoudingsvermogen, volharding, creativiteit en al die geestesgaven die dan nodig zijn, die zijn nergens te halen. Dat zijn nu eenmaal gaven en iemand die geloven wil en kan, die weet bij wie je moet zijn voor de gaven van de geest, gaven die nodig zijn om er bovenop te komen. Mensen kunnen daartoe elkaar behulpzaam zijn, maar meer ook niet.

Er was nog een hele weg te gaan om ook Jezus’ tijdgenoten los te maken van alleen maar grijpbare gebeurtenissen en te voeren naar een God die ver boven onze daagse zorgen uitgaat, maar die er wel is. Die genezingen zoals ook vandaag verteld zijn tekenen, een herhaalde oproep tot geloof. En telkens weer voegt Jezus er dan ook aan toe: “Houd goede moed, je geloof heeft je gered “.

Die oproep is er ook voor ons zoals hier bijeen. We mogen als het erg tegenzit wel boos zijn op God, al is het nog zo onterecht, maar dienen in het achterhoofd te houden dat Hij niet de oorzaak is en dan niet die oproep te vergeten om te vragen, te bidden vanuit een vasthoudend geloof om de gaven van de geest, om moed en zo meer, want dat geloof en die gaven geven uiteindelijk redding. Amen