28e zondag door het jaar - Nationale ziekendag - Heilige Damiaan (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 131 niet laden

Zusters en broeders,

Ik ga al enkele jaren TV-loos door het leven en ben daardoor niet minder gelukkig dan iemand anders, moest u er mee inzitten. Nu en dan zie ik eens een programma op zondag, bij moeder thuis, of bij vrienden. Zo was het ergens op het einde van deze zomer. Een banaal programma ergens op een banale zender. Het leek op een documentaire, maar er werd amper iets geleerd. Er werden beelden getoond van makelaars, druk doende gesticulerend op een of andere Europese beurs. De gebaren waren fel en hard, de gezichten ernstig, gecrispeerd bijna, gespannen...
Daaraan voorbij gezapt kwam ik terecht bij een programma dat mensen toonde die zich geheel en al vrijwillig inzetten voor mensen met een handicap. Ik zag nabijheid, warmte, en heel veel tederheid. En vooral, en dat was bijzonder: glimlachende, blije gezichten, bij de vrijwilligers, en bij hen die door het leven werden geslagen.
Het schoot door mijn hoofd, toen ik de jonge man in het evangelie hoorde vragen: wat moet ik doen om het eeuwige leven te verwerven. Het eeuwige leven, het geluk. Het antwoord van Jezus is duidelijk. Onderhoud de geboden. En we kennen ze allemaal... Doe wel en zie niet om. Dat was de jonge man tot zegen: hij koos steevast voor het goede. Maar het geluk leek hij niet gevonden te hebben.
En dan: ga verkopen wat je bezit en volg mij.
Dat is een confronterende zin. Waar ligt de klemtoon: bij het verkopen van het bezit? Of bij het volgen van Jezus?
Ik hou nogal van een en ander dat ik het mijne durf noemen en vermoed dat dat bij u niet anders is, en dus ben ik geneigd te antwoorden: het volgen van Jezus.
Ik probeer het al enkele jaren, elke dag opnieuw. En het leert mij, met vallen en opstaan, en met wat pijn nu en dan: Jezus volgen, relativeert al het andere... Hem toelaten in het leven, leert veel met andere ogen te zien. Ikzelf ben geen kampioen in de liefde, maar Jezus volgen leert mij: liefde vermag veel. Liefde mag alles vragen, omdat liefde niets vraagt wat onmogelijk is. Wel wat lastig is, wel wat moeilijk is, wel wat zwaar is. Niet wat onmogelijk is...
En ze daagt uit, de liefde...
Het is uit liefde voor Jezus dat een jonge man uit Tremelo 150 jaar geleden vader en moeder verliet, en alles wat hij bezat, om in Jezus naam de melaatsen in Molokai nabij te zijn. Hun leven te delen, te vechten tegen de uitsluiting, de vooroordelen, de wanhoop. En hij vertelde, leerde, toonde hen: Jij, jij bent de moeite waard, jij zoals je bent en wie je bent, bent een kind van God en God houdt van zijn kinderen. In woord en daad nam hij het voor hen op. Hij verzorgde hun wonden, bouwde huizen, een school, een kerk, legde wegen aan en eiste voor allen een menswaardig bestaan. Hij deelde hun leven, hij deelde hun ziekte, hij deelde hun dood.
Wij zeggen: een held. Een heilige. Een voorbeeld.

Het is niet iedereen gegeven om zoals Damiaan als missionaris naar de andere kant van de wereld te reizen en daar in de schaduw van menselijkheid zijn leven op te offeren. Niet iedereen heeft dat Charisma.
Maar Charisma heeft iedereen.
Elk van ons is door God geroepen. Tot elk van ons zegt Jezus: volg mij. Naar godsvrucht en vermogen, minstens...
En hoe?
Door te doen als Jezus. Door te doen als Damiaan, als zoveel andere heiligen, voorbeelden:
Liefde delen. Kwistig, overal om ons heen. We krijgen kansen genoeg, in ons gezin, in familiekring, in buurt, parochie, federatie, op zoveel verschillende terreinen waar wij ons mogen bewegen. Bij onze zieken.
Bij hen vooral.
En hen zeggen, leren, tonen, Jij, jij bent de moeite waard, jij zoals je bent en wie je bent, bent een kind van God en God houdt van zijn kinderen.

Want liefde vermag veel...
Liefde mag alles vragen, omdat liefde niets vraagt wat onmogelijk is. Wel wat lastig is, wel wat moeilijk is, wel wat zwaar is. Niet wat onmogelijk is...