Oude en nieuwe rijken

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

In Frankrijk heeft enkele jaren geleden een man een reeks reactionaire boeken geschreven over de nieuwe aristocraten, de nieuwe priesters en over de nieuwe rijken. Hij schrijft daarover helemaal anders dan Marcus het doet vandaag.

Marcus schrijft inderdaad ook een verhaal over de nieuwe rijken. Over de nieuwe rijkdom. En natuurlijk ook over de oude rijken en de oude rijkdom.

De oude rijke is de zogenaamde rijke jongeling. Voor hem is rijkdom datgene wat hij bezit en waar hij niet van scheiden kan. Het is zijn dierbaar bezit, zijn onafscheidelijke eigendom. Nergens staat er hoeveel hij bezat en evenmin wat hij bezat: schapen of juwelen, denariën of huizen, gewaden of salons. Dat staat er niet. Daar gaat het dus niet om. Er staat alleen, dat hij het oude niet wilde ruilen voor het nieuwe, dat hij wilde blijven waar hij was en zoals hij was. Hij wilde wel het eeuwige leven, de nieuwe rijkdom dus, maar met behoud van al zijn rechten en al zijn voorrechten. Hij vergat echter iets: een mens kan niet gevuld worden als hij al gevuld is. In onze beurs is er geen plaats voor nieuwe munten als onze zakken al overvol zitten. Zoals er in ons huis ook geen plaats is voor nieuwe meubelen als de oude elke vierkante meter bezetten. Dat is de logica zelf. Dat is de logica van het Rijk Gods. Leerling worden en volgeling worden volgt deze logica. Een mens kan het nieuwe niet erven als hij het oude niet kan derven! Een mens kan geen geschenk ontvangen met krampachtig gesloten handen, met vuisten... Dat is een contradictie.

Voor Marcus is rijkdom, de nieuwe rijkdom datgene wat een mens ontvangen kan wat God hem geven wil. Daarvoor zijn er twee voorwaarden: je moet het oude wegdoen en... je moet geloven, dat het nieuwe je deel kan worden. En ik weet niet welke van de twee voorwaarden de moeilijkste is. Ik denk voor mijn part, dat het wel eens de tweede zou kunnen zijn! Je moet geloven in de gave die je zal geworden! Dan pas kan je ook de eerste voorwaarde vervullen en plaats maken voor het beloofde geschenk.

De rijke jongeling was dus eerst ongelovig of te kleigelovig en daarom hield hij meer van de tien vogels in zijn hand dan van de éne vogel in Gods hand. Daarom schrijft Marcus zo uitdrukkelijk over hetgeen God geven wil: het is honderd keer meer waard dan wat je in handen hebt! Je moet het alleen maar geloven en dan ruimte maken.

Zo wordt het oude verhaal telkens opnieuw geschreven want dit is zeer oud, ouder dan de straat. Het dateert al van Abraham en het is de eeuwen door steeds herhaald: dit is de prijs en... het loon van het geloven.

Het oude, het versIetene verlaten en het nieuwe vinden. Dat is Wet en Profeten.