28e zondag door het jaar

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 362 niet laden

Binnen enkele weken gaat de boekenbeurs open. Het aanbod zal in de lijn liggen van de vorige jaren: huis, tuin, keuken, hobby, reizen, sporten, auto's ... zoveel je waar wilt. Er gaan al stemmen op om te zeggen dat de literatuur waarmee de boekenbeurs eigenlijk begonnen is, ondervertegenwoordigd is. Alles draait rond: weten, kunnen en genieten. Je gaat gemakkelijker iets vinden over de psychologie van uw huisdier dan over de weg naar je eigen innerlijkheid.

Als de rijke jongeling uit het evangelie vandaag op de boekenbeurs zou rondwandelen, zou hij identiek dezelfde vraag kunnen stellen: "Ik kan hier alles kopen, maar wat doe ik met die innerlijke aandrang in mij die zegt dat er iets meer moet zijn in 't leven? Wat moet ik doen om de volheid van leven te bereiken?"

Want dat is de vraag die hij aan de Meester stelt: Eeuwig leven gaat niet alleen over het hiernamaals. Eeuwig leven is de kiem van levensvervulling die reeds in dit bestaan in ons binnenste sluimert. En soms worden we dat gewaar.

De momenten dat we even van onder de vetlaag van het banale uitstijgen naar een ervaring van Gods aanwezigheid en daar diep gelukkig om zijn.

Als een hert in het woud na een lange tocht zijn dorst kan laven aan een bergstroom, dan heeft dat dier een volkomen verzadiging. Bij een mens is dat anders. Ons verzadigingspunt ligt verder, veel verder Het zou fout zijn aan die levensvervulling te verzaken en zich te nestelen in de banaliteit van het bestaan..

De kindertijd is een wondermooie fase in ons bestaan: het is een ontdekkingstocht, een lente van hart en geest. Maar de kindertijd moet voorbijgaan. Kind blijven is niet goed, we zijn geroepen tot volwassenheid. Zoals we het kind zijn moeten loslaten om volwassen te worden zo moeten wij de banaliteit loslaten om volop mens te worden. Zo moeten we onze eigen verlangens, ons eigen bezittingen, ja, ons eigen levensverhaal kunnen loslaten om die volheid van leven te verwerven.

Is dit minachting voor het gewone, banale bestaan? Helemaal niet, integendeel. Het spoort ons aan om nog meer van dit leven te houden in het besef dat het aanloop is. Zoals de kindertijd aanloop is naar de volwassenheid, is het bonte bestaan op onze wereld in al zijn schakeringen, in al zijn rijkdom een aanloop naar een diepere wijze van mens zijn.

De kindertijd loslaten is niet simpel. Dat gaat gepaard met al de spanningen en de pijnen van de puberteit. Het banale leven loslaten om de kiem van de levensvervulling tot groei te brengen is nog minder gemakkelijk. Gaat gepaard met loslaten wat je dierbaar is, met loslaten waar je hard voor gewerkt hebt. Uiteindelijk is het vinden van de levensvervulling: sterven, steven jawel maar niet doodgaan.

Dood wordt noodzakelijk om de volheid van leven binnen te gaan. De mens sterft wel, maar verdwijnt niet. De kiem van eeuwig leven; een serene en sublieme omgang met God, in ons binnenste, is zo kostbaar, is zo ongelooflijk dat het ons lichamelijk bestaan en ook ons stoffelijk overschot overstijgt.