Ieder hoorde hen spreken in hun eigen taal

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Hoe dieper een geloofsmysterie is, des te moeilijker wordt het om erover te spreken. Onbewust voel je aan dat woorden het mysterie kunnen stukslaan, dat een mysterie alleen woordeloos beleefd kan worden in het eigen hart. Zo voel ik me ook vandaag. Wij vieren op Pinksteren het mysterievolle feit, dat uit het binnenste van God een storm van vuur openbarstte, waarvoor wij geen ander woord kunnen vinden dan liefde. Een storm van vuur dat liefde is. «Vuur ben ik op aarde komen brengen», zegt Jezus, «en wat wil Ik anders dan dat het verder brande.»

Vandaag zegt Jezus in het evangelie: «Ontvang de H. Geest en leef van mijn vrede». Van deze belofte leven wij ook nu, wij bidden dat het vuur van Gods liefde in het hart van ieder van ons, als een storm mag losbarsten, zodat wij mogen leven van de vrede van de verrezen Heer. Door die vrede van de Heer kan de Babylonische spraakverwarring onder de mensen een einde nemen en kunnen de mensen, ieder in hun eigen taal, Gods grote daden verkondigen, zodat ze door allen verstaan worden.

Soms ervaren wij iets van dit grote Pinksterwonder. Als u Ooit in Rome samen met de Paus de Eucharistie gevierd hebt, dan bent u zeker onder de indruk gekomen van de eenheid en de vrede die van zulk een viering uitgaan. Daar zijn mensen samen uit alle windrichtingen van de wereld, Romeinen en Grieken, Aziaten en Amerikanen, blanken en zwarten. Als die dan samen, ieder in hun eigen taal het Latijnse Credo zingen, dan besef je hoe Gods Geest ons heeft samengebracht, hoe de vrede van Christus zichtbaar wordt in het pelgrimerend Godsvolk. Of als u ooit biddend in Taizé bent samen geweest, dan hebt u ervaren dat iedereen alles van allen verstaat, dat men daar ook de meest vreemde kan verstaan. De talloze misverstanden, die ons allen onder gewone omstandigheden zo vaak gescheiden houden, houden dan plotseling op te bestaan en iedereen begrijpt iedereen. Deze hoogtepunten van eenheid en vrede, bewerkt door Gods Geest, zijn voor ons een teken en een belofte, dat het Pinksterfeest ook op kleinere schaal kan gevierd worden in onze gezinnen en in onze parochie. Laten we eens proberen in ons eigen gezin diezelfde taal van liefde te spreken, zodat de vrede van Christus in ons gezin kan heersen. Probeer eens de taal van de anderen te spreken, zodat de kinderen hun ouders kunnen verstaan en laat de kinderen eens gaan staan in de schoenen van de ouders, zodat het onderling begrijpen mogelijk wordt.

Laten we eens proberen ook in onze parochie dezelfde taal te spreken. Als wij de noden van de werklozen willen begrijpen, dan zullen wij hun moeten aanspreken in hun eigen taal, dat wil zeggen, dat wij hun problemen moeten proberen te begrijpen vanuit de liefde, door ze samen met hen te willen dragen. Als wij de eenzaamheid van onze bejaarden willen begrijpen, dan moeten wij hen willen aanspreken in hun eigen taal, zodat zij zich door ons begrepen en aanvaard voelen, zodat zij de vrede mogen ervaren van het aanvaard zijn. De Geest des Heren moet bij ons nog veel deuren en vensters openen, zodat wij kijk krijgen op de problemen en het leed van anderen, om hen te steunen door ons begrip en waardering, zo alleen kunnen wij de vrede van de Heer tastbaar maken voor anderen. Zeker, wij alleen kunnen de Berlijnse muur niet afbreken, de spanningen tussen Oost en West niet wegnemen, de afgrond tussen arm en rijk niet overbruggen, maar toch kan door ons, die storm van vuur, die uit het binnenste van God in deze wereld stromen wil, elke dag meer mensen bereiken. Als alle mensen van goede wil, het vuur van Gods Geest in deze wereld verder willen doen branden, dan worden de groten van deze wereld gedwongen tot dialoog, tot onderhandelen, dan kan men de machtigen der aarde dwingen om hun zwaarden om te smeden in ploegijzers, dan kan men de politici dwingen om de Derde en Vierde Wereld te doen delen in de vruchten van onze welstand.

Misschien waren de fronten die de mensheid verdelen nog nooit zo verhard als nu, maar wij mogen niet wanhopen. Het vuur dat Jezus op aarde is komen brengen, zal zijn weg wel vinden in de harten van de mensen. Wij mogen nooit wanhopen of de handen in onze schoot leggen. Vrede en solidariteit zijn mogelijk. Gods Geest wil en kan door ons het aanschijn van de aarde vernieuwen. Dat is de belofte van het Pinksterfeest...