Evangelieprikje 2014

Welk Vlaanderen willen we? In welke soort samenleving willen we leven? Het zijn vragen die de laatste dagen vaak opduiken naar aanleiding van de komende verkiezingen. Via folders, debatten en meer van dat fraais proberen politici hun gedroomde samenleving voor te stellen en onze stemmen er voor te winnen. Vandaag nodigt ook Jezus Zijn leerlingen uit om te blijven campagne voeren, ook als Hij niet meer lijfelijk aanwezig is. De omstandigheden waarin Hij dit vraagt zijn niet ideaal. Hijzelf is net gekruisigd en de leerlingen zijn bang dat hen wel eens hetzelfde lot zou kunnen te wachten staan. Je zou kunnen zeggen: de peilingen zitten niet mee. In deze omstandigheden vraagt Jezus Zijn leerlingen om zelf een gelovige te worden, iemand die gelooft dat de Boodschap die Hij bracht goed nieuws is voor de mensen. Daarom vraagt Hij aan de leerlingen niet verontrust te zijn maar te durven geloven in God en in Hem. Een erg hedendaagse oproep, lijkt me. Ook vandaag is geloven de eerste vereiste voor een gelovige. We moeten niet verontrust zijn over leeglopende kerken, maar wel over een eventueel leeglopend geloof. Durven wij in God en in Jezus geloven?

Maar hoe kan je geloven in een wezen dat onzichtbaar is? Jezus lost dit probleem op: wie Mij ziet en hoort, hoort en ziet de Vader. Dat zou het voor de leerlingen veel eenvoudiger moeten maken, maar voor ons blijft het probleem, alhoewel. Jezus loopt hier nu niet meer rond, maar is wel zichtbaar in kerkmensen op hun best die zich inzetten voor een betere wereld, een tedere wereld waarin Gods liefde tastbaar wordt voor iedereen maar in eerste instantie voor de mensen die het moeilijk hebben. De mensen die dit kunnen vanuit een diep godsvertrouwen zijn de mensen die Jezus als de Weg, de Waarheid en het Leven zien. Want ook vandaag kan je verschillende kanten uit: wie de Weg van Jezus kiest, kiest niet de weg van de minste weerstand, maar de weg van een gegeven mens te zijn voor anderen. Ook al worden gelovigen als brave, soms te brave, en vaak ook niet-kritsche mensen voorgesteld, iemand die echt de weg van Jezus volgt, is niet altijd een brave meeloper, vaak zijn het kritische dwarsliggers maar zoals we weten zijn die nodig op een spoorlijn. Wie echt Jezus volgt, erkent ook dat Hij de Waarheid is. De waarheid heeft veel gezichten en de ene waarheid is de andere niet, in wat wij waarheid noemen, schuilt vaak ook ons mens-en wereldbeeld, dat is nu wel duidelijk in deze verkiezingstijd. Wie zegt dat Jezus de Waarheid is getuigt dat hij gelooft in God en in Jezus Christus als de verpersoonlijking van die God.

Jezus zegt ook nog dat Hij het leven is. Weer zo’n dooddoener, denken veel mensen wellicht. En toch, wanneer wij als christenen gedoopt worden, is het net omdat we mogen delen in dat goddelijke mensenleven. Die Jezus is voor ons leven omdat Hij ons toonde dat de God die liefde is en die wij Vader mogen noemen, hét antwoord is op alles wat dodelijk is. Tegen het dodende van discriminatie, uitsluiting, … kiest Jezus insluiting van alle mensen. Tegenover de angst zet Jezus vertrouwen, geloof in God. Tegenover ziekte zet Jezus medemensen die onze smart willen delen, … Tegenover de diepste duisternis van de dood zet God de liefde. Daarom mag Jezus zichzelf het leven noemen.

Maar er zit nog meer in deze evangelietekst voor ons. Jezus zegt dat door Zijn woorden en daden duidelijk wordt hoe God in deze wereld actief wil zijn, aanwezig wil zijn. Geldt dat ook voor ons? Kunnen mensen in onze woorden en in onze daden iets van ons geloof in een Blijde Boodschap zien? De paus straalt iets uit, maar hoe zit het bij ons? Zien mensen aan ons  dat we gelukkig zijn door de Blijde Boodschap? Is geloven voor ons nog een vreugde of dragen we het als een last? Ik weet wel, doordat er steeds minder gelovigen zijn, komt er meer werk op ons af, maar daar moeten we keuzes durven maken. De leegloop van kerken doet je misschien ook twijfelen, het evangelie van vandaag leert ons dat zelfs dat niks nieuws onder de zon is. Maar in crisistijd roept Jezus juist op om meer te vertrouwen en niet minder. Ik weet ook dat dit niet altijd even simpel is, maar het begint bij geloven of het begint niet. Laat je dus niet verontrusten omdat de wind wat tegenzit, misschien hebben we hem nodig om al het overbodige los te laten en ons te concentreren op wat echt telt: geloven in God en als christen de Weg volgen die Jezus voor ons is.