dat zich, onmiddellijk na de geboorte,
al moet beveiligen tegen de dreigende gevaren.
Vreugde en zorgen gaan er samen.
Is het eigenlijk niet zo in elke familie?
Als Gods Liefde komt wonen onder de mensen
dan is het blijkbaar een liefde
die, vanaf het begin, getekend is door pijn en onmacht.
Maar juist daarin blijkt de echte liefde te kunnen openbloeien,
nl. de dankbare en zichzelf-gevende liefde,
die mensen diep gelukkig maakt.
De heilige Familie is een echt gezin
omdat het Kind er centraal staat.
Al het mogelijke wordt gedaan
voor de bescherming van het Kind en Zijn Moeder.
Dit klinkt als een heel moderne opdracht
voor onze maatschappij van vandaag:
"Al het mogelijke doen
voor de bescherming van het kind en zijn moeder."
Ook in onze tijd hebben wij kinderen echt nodig.
Maar allerlei omstandigheden
waarin jongvolwassenen op onze dagen
tot een liefdesrelatie komen,
worden als verschoning aangehaald
om het ontvangen van een kind
uit te stellen of zelfs te verhinderen.
Men zegt dat de studies moeten voorgaan
of dat het moderne beroepsleven veel te druk is;
dat men eerst toch wat moet kunnen reizen
of dat de toekomst veel te onzeker is.
Sommige redenen zijn minder fraai, andere lijken redelijk.
Zijn zij het wel?
Jonge gehuwden durven zeggen:
"Wij voelen ons psychologisch niet rijp voor een kind!",
terwijl zij op andere gebieden bewijzen
dat zij reeds grote verantwoordelijkheid kunnen dragen.
In feite is men bang risico te nemen,
té bang wellicht in onze tijd.
Een kind ontvangen
vraagt inderdaad grote edelmoedigheid en veel toewijding.
Het is een engagement waarvan men de inhoud niet volledig kent,
waarvan men de toekomst niet zelf kan bepalen.
Men neemt immers geen knuffeldier op,
maar een persoonlijkheid die, ondanks de beste zorgen,
al heel vlug zijn eigen weg zal gaan.
Hier kiest men dus voor een liefde
die, vanaf het begin, getekend is door pijn en onmacht.
Maar wie kan onze jonge koppels ervan overtuigen
dat zo'n investering de moeite waard is?
Wie kan onze jonge koppels ervan overtuigen
dat zo'n zichzelf-vergetende liefde
juist de bron kan worden van hun diepste vreugde?
Alleen het duidelijk geluk van de gezinnen zelf kan dat!
Bij de geboorte van een kind
maken jonge ouders een echte religieuze ervaring mee.
Zij voelen aan dat zij hun kind niet zozeer verwekken of maken,
maar veeleer krijgen en ontvangen,
Zij zijn dankbaar. Ook wel heel fier, maar vooral dankbaar.
Zo merken wij dat een kind, hoe onooglijk klein het nog is,
zijn ouders eigenlijk beweegt tot iets zeer fundamenteels:
nl. "dank u" te zeggen tegen elkaar
en tegen de Heer van het leven.
En weer kunnen dankbaar zijn
dat bezorgt hen zo'n diepe vreugde.
Het is goed te beseffen
dat dit de meest fundamentele religieuze ervaring is:
"Dank u" zeggen voor het leven dat men krijgt,
het eigen bestaan niet beschouwen als een menselijke prestatie
waarover men zelf mag beschikken,
maar als een ontvangen geschenk, waarvoor men dankbaar blijft.
Ook te midden van moeilijkheden en tegenkantingen,
toch déze grondhouding blijven bewaren:
dankbaarheid voor het leven.
Dat leert het kind aan zijn ouders als het geboren wordt.
En later gaan gelovige ouders
dát vooral weer aan hun kinderen verder leren:
niet vergeten "dank u" te zeggen, telkens als zij iets krijgen.
Dat kleine "dank u" is van groot belang.
Het is het teken van het grote "dank u" tot de Heer van het leven
in het hart van een gelovig gezin.
Eenmaal geboren gaat het kind
bij diegenen die rond zijn wieg staan geweldige krachten losslaan.
Ouders worden ertoe gebracht,
met ontzaglijke opoffering van eigen ontspanning en rust
voor het kind te zorgen, dag en nacht.
Wat een toewijding!
Hier leert het kind dus de ouders nog iets:
zichzelf vergeten, delen en geven.
Natuurlijk deden zij dat reeds tegenover elkaar.
Maar nu gaan zij het doen voor iemand wiens karakter zij niet kennen,
voor iemand die zij niet kozen op basis van wederzijdse sympathie.
De liefde van de ouders wordt dus verdiept
door hun opofferende zorg voor de lieve, onbekende derde.
Hun liefde wordt tastbaar zichzelf-vergetende gave.
En dan ervaren zij aan de lijve
dat "gratis geven" zo diep gelukkig maakt.
Later gaan gelovige ouders
ook dát aan hun kinderen verder leren:
niet vergeten ook te geven,
ook "alstublieft" te zeggen.
Telkens als zij iets krijgen,
moet er gedeeld worden met broertjes en zusjes
en ook soms met de verre kinderen die minder kansen kregen.
Dat kleine "alstublieft"
is het teken dat men leeft in een christelijk gezin.
Wat is het verschil
tussen een gelovige en een ongelovige familie?
Voor mij is het antwoord duidelijk.
"Danken" en "Geven"
dat zullen gelovige ouders met nadruk
aan hun opgroeiende kinderen aanleren,
wel wetend dat zij dat juist
nergens anders zo goed hebben geleerd
dan van hun kind zelf, toen het hun leven binnenkwam.
Een christelijk gezin is een gezin
waar de pijn en de onmacht,
die er onvermijdelijk zijn,
overstemd worden door de diepe vreugde
van het steeds herhaalde "dank u" en "alstublieft".
Leve onze heilige families.